Najwięcej trudności rolnikom sprawia gospodarowanie glebami lekkimi. Jest ich w Polsce bardzo dużo, a najwięcej w województwach podlaskim, pomorskim, łódzkim i warmińsko -mazurskim. Gleby lekkie to z natury stanowiska mniej żyzne, przepuszczalne, ubogie w składniki pokarmowe, z reguły gorzej plonujące oraz często zakwaszone. Takie typy gleb wymagają większych nakładów produkcyjnych.
Wszelkie zabiegi uprawowe powinny chronić glebę przed nadmiernym wysuszaniem oraz zapewniać stały dopływ materii organicznej, niezbędnej do tworzenia bardzo pożądanej w takich glebach próchnicy.

Aby to osiągnąć warto w uprawie gleb lekkich przestrzegać kilka podstawowych zasad:
1. Stosować nawozy naturalne.
Powszechny jest pogląd o korzystnym wpływie stosowania nawozów naturalnych na ilość i jakość materii organicznej w glebie. Wprowadzenie do gleby nawozów naturalnych jest koniecznym warunkiem dla zachowania dodatniego bilansu substancji organicznej będącej podstawą utrzymania żyzności gleby. Obornik, gnojówka i gnojowica są znaczącym źródłem składników pokarmowych. Dodatkowo pozytywnie wpływają na właściwości chemiczne i fizykochemiczne gleby w tym po ich zastosowaniu obserwuję się znaczną poprawę aktywności mikroorganizmów.
2. Odpowiednio dobierać uprawki
Należy dobierać takie zabiegi uprawowe, które będą w jak najlepszym stopniu ograniczały szybkość wysychania pola. Unikać głębokich orek zimowych, po zbiorze plonu pamiętać o szybkim podoraniu lub talerzowaniu ścierniska. Używać  bron lżejszych, mniej sprężystych, zwłaszcza do uprawek przed roślinami jarymi.
3. Pamiętać o wapnowaniu.
Gleby lekkie ze względu na małą ilość koloidów glebowych, podatne są na wymywanie składników pokarmowych. Tym samym często odznaczają się niskim pH. Bezwzględnie należy je wapnować dla uregulowania niskiego odczynu. Tu jednak ważne by do zabiegu używać wapna w formie węglanowej. Działa ona wolniej i mniej agresywnie od formy tlenkowej. Dodatkowo należy wspomagać takie gleby nawożeniem magnezowym, gdyż gleby lekkie są bardzo ubogie w ten składnik. Jednorazowa dawka wapna nie może być zbyt duża, musi być dostosowana do składu granulometrycznego gleby oraz do stopnia zakwaszenia.
4. Dzielić dawki nawozów mineralnych
Ze względu na to, że gleby lekkie mają wadliwy kompleks sorpcyjny i słabą zdolność zatrzymywania w nim składników pokarmowych dawki stosowanych nawozów należy w toku sezonu wegetacyjnego bezwzględnie dzielić na kilka mniejszych. To zapewni lepsze wykorzystanie składników pokarmowych przez rośliny i zapobiegnie ich stratom przez wymywanie lub ulatnianie. Dobrą praktyką jest stosowanie podczas wegetacji nawozów dolistnych razem z zbiegami pestycydowymi.
5. Odpowiednia konstrukcja zmianowania
Pośród roślin uprawnych możemy wyróżnić, te które zubożają (głównie okopowe) oraz te które wzbogacają (trawy, motylkowe) glebę w materię organiczną. Planując płodozmian należy uwzględnić w nim jak najwyższy udział roślin poprawiających warunki siedliskowe w tym przede wszystkim roślin z rodziny bobowatych. Sianie form ozimych zabezpiecza przed bezproduktywnym parowaniem i wymywaniem składników głównie w okresie zimowym. Pozytywne efekty można osiągać poprzez sianie międzyplonów i pozostawianie ich do przyorania. Pozwala to również na zatrzymanie składników pokarmowych oraz ogranicza ich straty.

 

 

Artykuł pochodzi z portalu farmer.pl